Krzyczałam, czy to znaczy, że jestem złym ojcem?

“Jestem złym ojcem” może czuć się odpowiedzialny, bo to boli. Ale globalna etykieta nie mówi, co się stało, jak dziecko zostało dotknięte, lub co musi się zmienić. Może to prowadzić do ukrywania, obrony, wielokrotnego poszukiwania pewności siebie lub poddawania się.

Bardziej odpowiedzialna reakcja jest konkretna.

Przytrzymaj dwie prawdy naraz

1. Jedno wydarzenie nie może podsumować całej osoby lub związku.
2. Krzyczenie może przestraszyć lub zawstydzić dziecko i nie powinno być odwołane.

Nie musisz wybierać między “jestem okropny” a “to nic takiego”. “Zrobiłem coś szkodliwego i jestem odpowiedzialny za naprawę i zapobieganie”.

Amerykańska Akademia Pediatryczna doradza dorosłym, by nie używali krzyków, gróźb, obelg, upokorzeń czy wstydu jako dyscypliny. Zaleca podejście, które uczy poprzez pozytywne wzmocnienie, ograniczenia, przekierowanie i przyszłe oczekiwania. Zachowanie dziecka może wymagać korekty, podczas gdy metoda wymaga korekty.

Zastąp etykietę kontem

Użyj czterech wierszy:

• • • Zachowanie: * * Co dokładnie powiedziałem lub zrobiłem?
• • • Impact: * * Czego mogło doświadczyć moje dziecko?
• • • Pattern: * * Czy to było odizolowane, powtarzane, czy narastające?
• / Akcja: Co będzie dalej?

Na przykład:

“Krzyknąłem i nazwałem go leniwym. To było bolesne i nie w porządku. Przeproszę bez wymówek, zapytam, jak to na niego wpłynęło, i zadzwonię do mojego brata, by zajął się jutrzejszym pickupem, a ja zajmę się przeciążeniem, które ciągle to powoduje”.

To zdanie nie chroni cię przed odpowiedzialnością. Chroni ona odpowiedzialność przed połknięciem przez argument tożsamości.

Zauważ wzorzec all-or-nothing

Wszystko - lub - nic myślenie sortuje skomplikowaną sytuację w dwie kategorie: dobry tata lub zły tata, sukces lub porażka, bezpieczne na zawsze lub związek zrujnowany. Może zamienić jeden dowód w całą sprawę.

Zapytaj:

• Czy używam jednego zdarzenia do zdefiniowania całej osoby?
• Czy ignoruję dowody, które nie pasują do etykiety?
• Jakiego dokładniejszego zdania użyłby neutralny obserwator?
• Jakie działania stają się możliwe, gdy używam tego zdania?

To jest zainspirowana CBT kontrola myślenia, nie CBT lub diagnozy. Zbalansowane zdanie nie jest automatycznie prawdziwe tylko dlatego, że wydaje się milsze. Powinno zawierać trudne fakty.

Oceń powagę szczerze

Przed ubieganiem się o zapewnienie, należy zbadać:

• słowa, których użyłeś;
• czy istniały zagrożenia lub poniżające nazwy;
• jak długo trwał incydent;
• czy zablokował pan drzwi, poszedł za dzieckiem, rzucił lub złamał przedmioty, lub prowadził niebezpiecznie;
• czy dziecko się bało;
• jak często zdarzają się podobne incydenty;
• czy w grę wchodzi alkohol lub inne substancje;
• czy martwisz się, że możesz stać się fizyczny.

Odpowiedź określa kolejny poziom wsparcia. Jednorazowy podniesiony głos, po którym następuje uczciwa naprawa, różni się od powtarzającego się zastraszenia. Nie używać tej różnicy, aby zminimalizować każde zdarzenie.

Napraw interakcję

Kiedy możesz mówić spokojnie:

1. “Krzyknąłem i nazwałem cię leniwym”.
2. Powiedz, że to było złe.
3. Potwierdź możliwy wpływ bez mówienia dziecku, jak się czuć.
4. Posłuchaj, nie prosząc ich o pocieszenie.
5. Określ, jaką zmianę dokonasz.
6. Idź za mną.

Nie pytaj: “Wiesz, że jestem dobrym ojcem, prawda?” Zanieś to pytanie osobie dorosłego wsparcia, prywatnej refleksji lub profesjonalistce. Rolą twojego dziecka nie jest oczyszczenie twojego sumienia.

Przerwać kolejny incydent wcześniej

Zidentyfikuj pierwszy sygnał, nie tylko eksplozję. To może być napięta szczęka, powtarzając instrukcję szybciej, czując się lekceważonym, podążając za dzieckiem przez dom, lub myśląc: “Muszę to teraz wygrać”.

Wybierz jedną wczesną akcję:

• użyć wcześniej uzgodnionego wyrażenia pauzy;
• zmniejszyć liczbę instrukcji;
• przekazanie innego bezpiecznego dorosłego;
• przenieść rozmowę na spokojniejszy czas;
• zająć się problemem głodu, hałasu, wyczerpania lub stresu przybycia;
• szukać ustrukturyzowanego rodzicielstwa lub mental- zdrowia wsparcia.

Kontekst ma znaczenie, ponieważ pomaga w zapobieganiu projektowaniu. To nie czyni dziecka odpowiedzialnym za twoją reakcję.

Co badania mówią o powtarzającej się surowej dyscyplinie werbalnej

Badanie podłużne przeprowadzono po 976 rodzinach dwurodzicowych z młodzieżą i znaleziono powiązania dwukierunkowe: ostra dyscyplina werbalna przewidywała wzrost problemów z zachowaniem i objawy depresji, podczas gdy zachowanie młodzieży przewidywał również zwiększenie surowej dyscypliny. Ciepło rodzicielskie nie usunęło tych związków. Dowody te dotyczą wzorców surowej dyscypliny werbalnej w okresie dojrzewania, a w każdej rodzinie nie ma ani jednego krzyku, a badania obserwacyjne nie mogą udowodnić każdego indywidualnego wyniku. To pomaga brać wielokrotne krzyki na poważnie.

Kiedy zapewnienie nie wystarczy

Jeśli dziecko boi się ciebie, zniewagi lub groźby powtarzają się, łamiesz mienie lub blokujesz wyjścia, albo boisz się, że staniesz się fizyczny, sprowadzisz innego bezpiecznego dorosłego i natychmiast poszukaj wykwalifikowanego wsparcia. Jeśli jesteś w bezpośrednim niebezpieczeństwie zranienia siebie lub kogoś innego, skorzystaj z usług ratowniczych lub kryzysowych teraz.

Często zadawane pytania

Czy wszyscy rodzice czasem krzyczą?

Wielu rodziców zgłasza utratę temperamentu, ale częstość występowania nie decyduje, czy zachowanie jest bezpieczne lub czy wzór potrzebuje wsparcia. Skup się na tym, co się stało, jak często i co się zmieni.

Czy jeden incydent na stałe uszkodził moje dziecko?

Artykuł nie może przewidzieć wyniku indywidualnego dziecka, a badania nad powtarzającą się surową dyscypliną nie powinny być przekształcane w pewność co do jednego wydarzenia. Nie goń za pewnością. Napraw wydarzenie, obserwuj swoje dziecko, zmień wzór i szukaj pomocy, jeśli niepokój lub strach trwa.

Co jeśli moje dziecko wywołało kłótnię?

Zachowanie dziecka może wymagać granic lub konsekwencji. To nie powoduje, że dorosły krzyczy. Najpierw należy do siebie, a następnie zająć się zachowaniem dziecka spokojnie i oddzielnie.

Mam powiedzieć mojemu dziecku, że czuję się jak zły ojciec?

Nie. To zachęca dziecko, by cię uspokoiło. Powiedz im, co zrobiłeś, że to było złe i co zmienisz. Przeprowadź proces strachu przed tożsamością z innym dorosłym.

Skąd mam wiedzieć, czy to wzór?

Track incydents uczciwie przez kilka tygodni: wyzwalacz, słowa i działania, odpowiedź dziecka, rekonwalescencja, i co poprzedziło to. Nie czekaj na idealną definicję, jeśli istnieją zagrożenia, strach lub eskalacja; szukać pomocy teraz.