การเลี้ยงดูอย่างสงบโดยไม่ได้รับอนุญาต

พ่อหลายคนเลือกผิดๆ ในระเบียบวินัย: ทำตัวอบอุ่นแล้วถูกมองข้าม หรือทำตัวรุนแรงพอที่จะเอาจริงเอาจัง การเลี้ยงลูกแบบสงบปฏิเสธตัวเลือกนั้น ผู้ปกครองสามารถให้ความเคารพและรับผิดชอบด้านความปลอดภัย กิจวัตรประจำวัน และจำกัดอายุให้เหมาะสมได้

American Academy of Pediatrics (AAP) แนะนำคำพูดและการกระทำที่สงบ ขอบเขตที่ชัดเจน การฟัง การใส่ใจต่อพฤติกรรมที่ดี และผลที่ตามมาที่สม่ำเสมอ ไม่ควรตบตี ข่มขู่ ดูถูก ทำให้อับอาย และทำให้อับอาย นี่ไม่ใช่ “ไม่มีระเบียบวินัย” เป็นวินัยที่จัดขึ้นโดยเน้นการสอนและความปลอดภัยมากกว่าความกลัว

แยกความรู้สึก พฤติกรรม และขีดจำกัดออกจากกัน

สามสิ่งที่เป็นจริงร่วมกันได้:

• ลูกของคุณผิดหวังอย่างแท้จริง
• การโยนคอนโทรลเลอร์ไม่เป็นที่ยอมรับ
• เกมยังคงจบลง

พูดแต่ละส่วนโดยไม่ต้องเปลี่ยนเป็นการอภิปราย:

“คุณโกรธที่หมดเวลาแล้ว ผู้ควบคุมไม่ได้มีไว้สำหรับขว้าง เกมจะจบแล้วสำหรับวันนี้”

การตรวจสอบความถูกต้องหมายถึงการรับรู้ความรู้สึกหรือมุมมองอย่างแม่นยำ ไม่ใช่ข้อตกลง การอนุญาต หรือสัญญาว่าจะขจัดความรู้สึกไม่สบายใจ

สร้างกฎเกณฑ์เฉพาะเจาะจงเพียงพอที่จะปฏิบัติตาม

“เป็นคนดี” และ “แสดงความเคารพ” เป็นคุณค่า ไม่ใช่แนวทางที่ใช้ได้ แปลคุณค่าให้เป็นพฤติกรรม: “ใช้เสียงภายในอาคาร” “จับมือผู้อื่น” หรือ “วางรองเท้าไว้ข้างประตู”

สำหรับเด็กอายุ 2–4 CDC แนะนำให้ผู้ปกครองสร้างกฎเกณฑ์ที่ชัดเจน สมจริงตามอายุของเด็ก และเน้นไปที่สิ่งที่ต้องทำ โปรแกรมดังกล่าวได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับผู้ปกครองของเด็กเล็กและเด็กก่อนวัยเรียน เด็กวัยเรียนสามารถเข้าใจคำอธิบายมากขึ้นและมีส่วนร่วมในการวางแผน วัยรุ่นต้องการข้อมูลที่เป็นประโยชน์และมีความเป็นอิสระมากขึ้น ในขณะที่ข้อจำกัดด้านความปลอดภัยหลักยังคงเป็นความรับผิดชอบของผู้ใหญ่

จัดทำรายการให้สั้นพอที่จะบังคับใช้ได้ หากทุกอย่างเป็นกฎ กฎสำคัญจะหายไปในการแก้ไขอย่างต่อเนื่อง

เลือกผลที่สอน

ผลลัพธ์ที่เป็นประโยชน์คือ:

• เกี่ยวข้องกับ กับพฤติกรรมเท่าที่เป็นไปได้
• ได้สัดส่วน แทนที่จะเป็นการลงโทษ
• เป็นไปได้ สำหรับคุณที่จะดำเนินการ; และ
• รู้ ก่อนขัดแย้งเมื่อปฏิบัติ

หากของเล่นถูกโยนเข้าหาบุคคลอื่น คุณสามารถเก็บของเล่นนั้นไว้ก่อนได้ หากเด็กจงใจทำหกระหว่างทำความสะอาด การช่วยเหลือทำความสะอาดก็เกี่ยวข้องกัน การยกเลิกงานเลี้ยงวันเกิดในเดือนหน้านั้นช่างห่างไกล เกินขนาด และบังคับใช้ได้ยาก

ผลที่ตามมาตามธรรมชาติไม่ได้ปลอดภัยเสมอไป คุณอย่าปล่อยให้เด็กขับรถชนเพื่อเรียนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้ใหญ่เข้ามาแทรกแซง

ใช้การติดตามอย่างสงบเพียงครั้งเดียว

การอนุญาตมักเกิดขึ้นในช่องว่างระหว่างคำเตือนสิบรายการกับการไม่มีการดำเนินการ ความรุนแรงมักจะปรากฏขึ้นเมื่อคำเตือนครั้งที่สิบกลายเป็นระเบิดในที่สุด ลดทั้งสองอย่างโดยตัดสินใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

“แท็บเล็ตวางอยู่บนเคาน์เตอร์แล้ว คุณจะวางไว้ตรงนั้น หรือฉันจะวาง”

หยุดให้นานพอที่เด็กจะได้กระทำการ หากไม่เป็นเช่นนั้นให้ปฏิบัติตามอย่างปลอดภัย อย่ากล่าวสุนทรพจน์เกี่ยวกับความกตัญญู คะแนน หรือทุกสิ่งที่พวกเขาทำเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

สำหรับเด็กเล็ก:

“บล็อกยังคงอยู่บนพื้น ถ้าคุณโยนอีกครั้ง บล็อกจะวางอยู่บนชั้นวาง”

จากนั้นดำเนินการตอบสนองที่ระบุไว้ ความสม่ำเสมอไม่ได้หมายถึงความแข็งแกร่งของหุ่นยนต์ ความเจ็บป่วย ความพิการ ความสามารถในการพัฒนา และสถานการณ์ที่ไม่ปกติเป็นสิ่งสำคัญ หมายความว่าเด็กไม่จำเป็นต้องเดาว่าขีดจำกัดของคุณขึ้นอยู่กับว่าคุณรู้สึกเหนื่อยหรือเขินอายแค่ไหน

เสนอทางเลือกภายในขอบเขต

ทางเลือกให้การควบคุมที่เหมาะสมโดยไม่ต้องโอนงานของผู้ใหญ่

“ฟันต้องแปรงฟัน คุณต้องการแปรงสีฟันสีแดงหรือสีน้ำเงิน?”

“การบ้านต้องมีการวางแผน คุณจะเริ่มก่อนอาหารเย็นหรือที่ 7 ไหม”

อย่าปิดบังความต้องการเป็นทางเลือก หากการลาออกไม่ใช่ทางเลือก ให้พูดว่า “เรากำลังจะออก” และเสนอทางเลือกว่าจะทำอย่างไร

วางแผนว่าผู้ดูแลสองคนจะตอบสนองอย่างไร

เด็กๆ ต้องเผชิญกับความขัดแย้งอย่างรวดเร็วเมื่อผู้ดูแลใช้กฎเกณฑ์ที่ไม่เข้ากัน อภิปรายเกี่ยวกับข้อจำกัดที่ส่งผลกระทบสูงสุดจากเด็ก: ความปลอดภัย หน้าจอ เวลานอน ความก้าวร้าว และสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากแหกกฎ ตั้งเป้าไปที่พื้นที่ใช้ร่วมกัน ไม่ใช่ความเหมือนกันที่สมบูรณ์แบบ

การซ่อมแซมเฉพาะบิดาโดยมีผู้ปกครองร่วมอาจมีลักษณะดังนี้:

“ฉันตอบตกลงหลังจากที่คุณได้จำกัดขอบเขตหน้าจอแล้ว นั่นทำให้กฎสับสนและปล่อยให้คุณเป็นผู้ปกครองที่เข้มงวด คราวหน้าฉันจะตรวจสอบกับคุณเป็นการส่วนตัวแทนที่จะเอาชนะคุณ”

อย่าเปลี่ยนเด็กเป็นผู้ส่งสารระหว่างผู้ใหญ่ หากคุณไม่เห็นด้วย ให้ดูแลเด็กให้ปลอดภัย หลีกเลี่ยงการบ่อนทำลายผู้ดูแลคนอื่นในขณะนั้น และแก้ไขแผนในภายหลัง เว้นแต่การกระทำของผู้ใหญ่อีกฝ่ายจะเป็นการละเมิดหรือเป็นอันตราย

สังเกตว่าเมื่อ “มั่นคง” คือความโกรธจริงๆ

การแสดงโวยวาย การเสียดสี การดูถูกเด็ก การข่มขู่ และความอัปยศอดสูไม่ใช่หลักฐานพิสูจน์อำนาจที่จำเป็น หากร่างกายของคุณกดดันคุณให้หยุดชั่วคราวก่อนบังคับใช้ผลที่ตามมาที่ไม่เร่งด่วน

“กฎยังคงอยู่ ฉันโกรธเกินกว่าจะพูดถึงผลที่ตามมา ฉันจะแน่ใจว่าเราปลอดภัยและกลับมาภายในสิบนาที”

สำหรับปัญหาด้านความปลอดภัยเร่งด่วน ให้ดำเนินการทันทีโดยใช้กำลังและภาษาเพียงเล็กน้อยตามความต้องการของสถานการณ์ สำหรับกฎเกณฑ์ในบ้านที่ละเมิด ความล่าช้าสั้นๆ มักจะดีกว่าการสร้างการลงโทษมากเกินไป

เชื่อมต่อใหม่โดยไม่ลบขีดจำกัด

หลังจากปฏิบัติตามแล้ว ให้กลับสู่ความอบอุ่นตามปกติ คุณไม่จำเป็นต้องอยู่เย็นเพื่อที่เด็กจะ “เรียนรู้”

“มันยากนะ วันนี้ผู้ควบคุมถูกพักงาน คุณต้องการช่วยฉันกินข้าวเย็นหรือไปพักผ่อนเงียบๆ ไหม”

หากคุณจัดการมันได้ไม่ดี ให้เป็นเจ้าของส่วนนั้น:

“การรับของเล่นเป็นขีดจำกัด การเรียกคุณว่าเห็นแก่ตัวนั้นผิด ฉันขอโทษ และฉันจะไม่พูดกับคุณแบบนั้น”

คำขอโทษไม่ได้ทำให้กฎไม่ถูกต้อง

เมื่อเท่านี้ยังไม่พอ

คำแนะนำเกี่ยวกับระเบียบวินัยทั่วไปไม่สามารถทดแทนการสนับสนุนรายบุคคลได้ ถามกุมารแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านเด็กที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเมื่อพฤติกรรมเป็นอันตราย แตกต่างอย่างมากในสภาพแวดล้อม เชื่อมโยงกับข้อกังวลด้านพัฒนาการหรือสุขภาพจิต หรือเมื่อแนวทางมาตรฐานล้มเหลวอย่างต่อเนื่อง เด็กที่มีความพิการอาจจำเป็นต้องได้รับการปรับความคาดหวังและการสื่อสาร ไม่ใช่เพียงผลที่ตามมาที่เข้มงวดยิ่งขึ้น

หากวินัยรวมถึงการตี การเขย่า การขู่ว่าจะละทิ้ง การข่มขู่ หรือกลัวว่าคุณจะสูญเสียการควบคุม ให้เตรียมความปลอดภัยและขอความช่วยเหลือทันที การลงโทษทางร่างกายไม่จำเป็นสำหรับการเป็นพ่อแม่ที่มั่นคง

คำถามที่พบบ่อย

ฉันจะยอมแพ้ไหมถ้าฉันปลอบลูกหลังจากเกิดผลที่ตามมา?

ไม่ ความสะดวกสบายและการเชื่อมต่อไม่ได้ทำให้ผลที่ตามมากลับคืนมา คุณสามารถมีอารมณ์ความรู้สึกได้ในขณะที่ขีดจำกัดยังคงอยู่

เด็กๆ ควรช่วยตัดสินใจกฎเกณฑ์ของครอบครัวไหม?

การมีส่วนร่วมตามวัยสามารถปรับปรุงความชัดเจนและการยอมรับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเด็กและวัยรุ่นวัยเรียน ผู้ใหญ่ยังคงมีความรับผิดชอบต่อความปลอดภัยและภาระผูกพันทางกฎหมาย

จะเป็นอย่างไรถ้าลูกของฉันหัวเราะเมื่อฉันกำหนดขอบเขต?

อย่าถือว่าการหัวเราะเป็นการดูถูก เด็กๆ อาจหัวเราะจากความรู้สึกไม่สบาย การกระตุ้น หรือการทดสอบ บอกทิศทางและปฏิบัติตามโดยไม่โต้แย้งเรื่องสีหน้า

ความสม่ำเสมอหมายถึงผลลัพธ์เดียวกันทุกครั้งหรือไม่?

ไม่จำเป็น. การตอบสนองควรเหมาะสมกับพฤติกรรม อายุ บริบท และความสามารถของเด็ก ความสม่ำเสมอส่วนใหญ่เกี่ยวกับความคาดหวังที่คาดการณ์ได้และการติดตามผลที่เชื่อถือได้ ไม่ใช่การลงโทษที่เหมือนกัน