จะพูดอะไรเมื่อคุณต้องการหยุดการเลี้ยงดูชั่วคราว

การหยุดการเลี้ยงลูกชั่วคราวที่เป็นประโยชน์คือการดำเนินการด้านความปลอดภัยระยะสั้น ไม่ใช่การออกจากงานครั้งใหญ่ ลูกของคุณจำเป็นต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาปลอดภัยหรือไม่ และคุณกำลังจะกลับมา คุณต้องใช้คำที่เรียบง่ายพอที่จะใช้ในขณะที่ความคิดของคุณถูกจำกัดด้วยความเครียด

จุดมุ่งหมายไม่ใช่เพื่อให้ฟังดูสงบอย่างสมบูรณ์ มันเป็นการขัดขวางการบานปลายโดยไม่ทำให้เด็กต้องรับผิดชอบในการทำให้คุณสงบลง

ใช้ประโยค SAFE

ระบุสิ่งที่เกิดขึ้นในตัวคุณ

อธิบายความสามารถของคุณ ไม่ใช่อุปนิสัยของลูก:

“ฉันทำงานเกินกว่าจะพูดด้วยความเคารพ”

หลีกเลี่ยง “คุณกำลังทำให้ฉันเป็นบ้า” “ฉันไม่สามารถจัดการกับคุณได้” หรือ “ดูสิว่าคุณให้ฉันทำอะไร” ประโยคเหล่านั้นมอบความรับผิดชอบต่อพฤติกรรมของผู้ใหญ่ให้กับเด็ก

รับรองความปลอดภัยทันที

ใช้ข้อความธรรมดา เช่น “คุณปลอดภัย” เมื่อมันเป็นเรื่องจริงเท่านั้น หากเด็กต้องการความช่วยเหลือโดยตรง การดูแลรักษาทางการแพทย์ หรือการป้องกันจากอันตราย ให้จัดการเรื่องนั้นก่อน

แก้ไขจุดคืนสินค้าสั้น

ตั้งชื่อเวลาของนาฬิกา ตัวจับเวลา หรือจุดที่สังเกตได้:

“ฉันจะกลับมาเมื่อนาฬิกาจับเวลาห้านาทีดังขึ้น”

อย่าพูดว่า “ปล่อยฉันไว้คนเดียว” แล้วหายไปอย่างไม่มีกำหนด จุดกลับทำให้การหยุดชั่วคราวแตกต่างจากการละทิ้งหรือการลงโทษ

อธิบายขั้นตอนต่อไป

เมื่อมีประโยชน์ ให้พูดสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากการหยุดชั่วคราว:

“จากนั้นเราจะทำความสะอาดการรั่วไหลและพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น”

ขีดจำกัดไม่ได้หายไปเนื่องจากคุณหยุดชั่วคราว คุณกำลังเปลี่ยนวิธีจัดการกับมัน

สคริปต์พร้อมคัดลอกตามสถานการณ์

เมื่อคุณสามารถอยู่ใกล้ๆ

“ฉันโกรธเกินกว่าจะตอบได้ ฉันจะยืนข้างอ่างแล้วหายใจช้าๆ สิบรอบ ฉันยังเห็นเธออยู่ เสร็จแล้วฉันจะพูด”

สิ่งนี้มีประโยชน์เมื่อไม่สามารถทิ้งเด็กไว้ตามลำพังได้อย่างปลอดภัย ลดการกระตุ้น หยุดการโต้วาที และคอยกำกับดูแลอยู่เสมอ

เมื่อผู้ใหญ่อีกคนสามารถเข้ามาแทนที่ได้

“ฉันถึงขีดจำกัดแล้วและเริ่มพูดได้เฉียบขาด คุณช่วยอาบน้ำสัก 10 นาทีได้ไหม ฉันจะกลับมาที่ 7:15 และจัดการชุดนอน”

รอความชัดเจนใช่ คำขอจะไม่ใช่การส่งต่อจนกว่าผู้ใหญ่อีกฝ่ายจะตกลงและสามารถดูแลได้

เมื่อเด็กวัยเรียนทะเลาะกัน

“ฉันได้ยินมาว่าคุณไม่เห็นด้วย ฉันทำงานหนักเกินไปที่จะรักษาความเคารพนี้ เราหยุดไว้ห้านาที อยู่ในห้องนั่งเล่น ฉันจะอยู่ในครัว และเราจะลองอีกครั้งที่ 6:40”

รักษาคำแนะนำให้เหมาะสมกับวัย การหยุดชั่วคราวไม่ควรกลายเป็นความโดดเดี่ยว ความอับอาย หรือการคุกคามที่ความรักและการติดต่อกำลังถูกถอนออก

เมื่อลูกร้องไห้ไม่หยุด

ขั้นแรกให้ตรวจสอบความหิว ความเจ็บป่วย อุณหภูมิ ความต้องการผ้าอ้อม การบาดเจ็บ และสาเหตุเฉพาะหน้าอื่นๆ หากคุณได้ทำสิ่งที่คุณทำได้และรู้สึกหนักใจ:

“คุณปลอดภัยแล้วในเปลของคุณ ฉันกำลังก้าวเข้าไปในห้องถัดไปเพื่อทำให้ร่างกายสงบลง ฉันจะตรวจดูคุณในอีกไม่กี่นาที”

คำพูดนี้มีไว้สำหรับคุณเป็นหลัก การตั้งค่าความปลอดภัยมีความสำคัญมากกว่า CDC แนะนำให้วางทารกไว้บนหลังในเปลที่ปลอดภัย และเดินออกไปสักพักเมื่อร้องไห้หนักมาก โดยมีการตรวจสอบเป็นระยะ ปฏิบัติตามคำแนะนำในการนอนหลับอย่างปลอดภัยในปัจจุบัน และอย่าเขย่าทารก

จะทำอย่างไรในช่วงหยุดชั่วคราว

เลือกการกระทำง่ายๆ หนึ่งอย่าง หายใจออกยาวๆ สัมผัสเท้าทั้งสองข้างบนพื้น สาดน้ำเย็นบนใบหน้า คลายมือ หรือส่งข้อความหาผู้ใหญ่ที่ปลอดภัยให้รับหน้าที่แทน อย่าใช้การหยุดชั่วคราวเพื่อซักซ้อมข้อกล่าวหา ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ขับรถในขณะที่ตื่นเต้นมาก กระแทกประตู หรือโพสต์เกี่ยวกับเด็ก

การวิจัยการควบคุมอารมณ์ของผู้ปกครองนั้นกว้างกว่าสคริปต์หยุดชั่วคราวใดๆ การวิเคราะห์เมตารายงานความสัมพันธ์ระหว่างมาตรการควบคุมอารมณ์ของผู้ปกครอง พฤติกรรมการเลี้ยงดู และการปรับตัวของเด็ก แต่การศึกษามีการออกแบบที่แตกต่างกันและไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าสคริปต์ความยาวห้านาทีให้ผลลัพธ์ที่เฉพาะเจาะจง สคริปต์นี้เป็นการแปลคำแนะนำด้านความปลอดภัยของมืออาชีพในทางปฏิบัติ ไม่ใช่การรักษาที่ได้รับการตรวจสอบความถูกต้อง

การกลับมาเป็นส่วนหนึ่งของการหยุดชั่วคราว

กลับมาที่จุดที่คุณตั้งชื่อไว้ หากคุณต้องการนานกว่านั้น ให้สื่อสารอีกครั้งและยืนยันการควบคุมดูแล แทนที่จะขยายเวลาพักอย่างเงียบๆ

พยายาม:

“กลับมาแล้ว กฎยังคงอยู่ว่าการบ้านต้องมาก่อนเล่นเกม อธิบายได้เลย ไม่ต้องตะโกนแล้ว อยากบอกไหมว่ารู้สึกไม่ยุติธรรม?”

หากคุณตะโกน ดูถูก ข่มขู่ หรือทำให้ลูกของคุณหวาดกลัวอยู่แล้ว การกลับมาอย่างสงบไม่ใช่การเยียวยาทั้งหมด:

“ฉันขึ้นเสียงและเรียกคุณว่าเห็นแก่ตัว ไม่เป็นไร ขีดจำกัดยังคงอยู่และฉันควรจะส่งมอบมันโดยไม่ดูถูกคุณ ฉันขอโทษ ครั้งต่อไปฉันจะหยุดก่อนหน้านี้”

ลูกของคุณไม่จำเป็นต้องกอดคุณ ให้อภัยทันที หรือบอกว่าการหยุดได้ผลแล้ว

วางแผนการหยุดชั่วคราวก่อนช่วงเวลาที่ยากลำบากครั้งต่อไป

เมื่อทุกคนสงบแล้ว ให้บอกเด็กๆ และผู้ปกครองร่วมว่าวลีหยุดหมายความว่าอย่างไร เห็นด้วยกับสถานที่ที่ปลอดภัย ความยาวโดยทั่วไป ภาษาในการส่ง และสิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองคนทำงานหนักเกินไป แผนที่คุ้นเคยช่วยลดโอกาสที่การจากไปจะเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้

ระบุสัญญาณก่อนหน้านี้ด้วย: กรามแน่น เสียงดังขึ้น พูดซ้ำ การเร่งรีบ ร้อนในอก หรือความคิด “พวกเขากำลังทำสิ่งนี้กับฉัน” การหยุดชั่วคราวที่ดีที่สุดมักจะเริ่มต้นก่อนที่คุณจะต้องการสคริปต์ที่แข็งแกร่งที่สุด

คำถามที่พบบ่อย

การหยุดการเลี้ยงดูควรนานเท่าใด?

ไม่มีระยะเวลาสากลที่ได้รับการพิสูจน์แล้วจากการวิจัย ใช้ระยะเวลาที่สั้นที่สุดที่จะช่วยให้คุณสามารถควบคุมได้เพียงพอเพื่อดำเนินการได้อย่างปลอดภัย ในขณะที่ยังคงเข้ากันได้กับการควบคุมดูแล ห้านาทีที่เชื่อถือได้นั้นดีกว่าชั่วโมงที่ไม่สามารถอธิบายได้

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าลูกของฉันติดตามฉัน?

อย่าทำให้มันกลายเป็นการไล่ล่าหรือขังเด็กที่หวาดกลัวออกไป อยู่ใกล้ๆ ลดคำพูด แล้วพูดซ้ำ: “ฉันอยู่นี่ ฉันไม่พร้อมที่จะโต้เถียง ฉันจะพูดเมื่อนาฬิกาจับเวลาดังขึ้น” นำผู้ใหญ่ที่ปลอดภัยอีกคนเข้ามาด้วย หากมี

การหยุดชั่วคราวเป็นการหลีกเลี่ยงวินัยหรือไม่?

ไม่ หากคุณกลับมาและจัดการกับความต้องการ การหยุดชั่วคราวจะเปลี่ยนจังหวะเวลาและการส่งการตอบสนอง มันจะกลายเป็นการหลีกเลี่ยงเมื่อคุณหายตัวไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่กลับมา หรือโอนงานยากๆ ไปให้คนอื่น

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคู่ของฉันจะไม่รับช่วงต่อ?

อย่าจากไปโดยสมมุติฐาน ใช้การรีเซ็ตแบบแทนที่ ลดงานเพื่อความปลอดภัยในทันที หรือโทรหาผู้ใหญ่สำรองข้อมูลที่เชื่อถือได้ ต่อมาหารือเกี่ยวกับภาระงานและการพักต่างตอบแทน ดูคำแนะนำแยกต่างหากในการขอให้พันธมิตรส่งงานแบบมีขอบเขตเวลา

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าการหยุดตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุด?

ถือเป็นสัญญาณให้ขยายแผน ทบทวนการนอนหลับ สาร แรงกดดันในการทำงาน ภาระทางประสาทสัมผัส รูปแบบความขัดแย้ง และความเร็วที่คุณสังเกตเห็นความรุนแรงที่เพิ่มขึ้น การคุกคาม การข่มขู่ หรือการรุกรานซ้ำๆ จำเป็นต้องได้รับการสนับสนุนจากภายนอกที่มีคุณสมบัติเหมาะสม วลีที่ดีกว่าเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ