คำว่า ‘ควร’ กับความรู้สึกผิดในการเลี้ยงดูลูก: มาตรฐานที่เป็นธรรมสำหรับพ่อ

“ควร” สามารถชี้ไปที่คุณค่าได้ เช่น ปรากฏตัว รักษาสัญญา พูดด้วยความเคารพ ปกป้องเด็ก นอกจากนี้ยังสามารถเปลี่ยนขีดจำกัดของมนุษย์ให้เป็นความล้มเหลวทางศีลธรรมได้ เช่น ไม่เคยเหนื่อย ไม่เคยต้องการพื้นที่ ไม่พลาดช่วงเวลาสำคัญ และรู้อยู่เสมอว่าต้องทำอะไร

คำถามเชิงปฏิบัติไม่ใช่ว่าคำนี้ถูกแบนหรือไม่ กฎจะช่วยให้คุณดำเนินการอย่างมีความรับผิดชอบในสถานการณ์จริงได้หรือไม่

ค้นหากฎที่สมบูรณ์

เริ่มต้นด้วยความคิดตามที่ปรากฏจริง:

“ฉันควรจะอดทนมากกว่านี้”

จากนั้นทำให้กฎที่ซ่อนอยู่ชัดเจน:

“พ่อที่ดีไม่ควรหงุดหงิด และถ้าฉันทำ ฉันก็ล้มเหลว”

ประโยคที่สองนั้นแสดงให้เห็นว่าเหตุใดความรู้สึกผิดจึงเกิดขึ้นทั่วโลก ไม่ได้อธิบายลักษณะการทำงาน บริบท หรือการซ่อมแซมที่เฉพาะเจาะจง มันต้องการการควบคุมอารมณ์และทำให้การละเมิดหนึ่งคำตัดสินเกี่ยวกับตัวตน

ไม่ใช่ทุกคนควรถูกบิดเบือน

มาตรฐานบางอย่างมีความแน่นอนเนื่องจากปกป้องความปลอดภัยและศักดิ์ศรี:

• “ฉันไม่ควรตี ข่มขู่ ทำให้อับอาย หรือทำให้ลูกตกใจ”
• “ฉันควรจัดให้มีการดูแลที่ปลอดภัยก่อนที่จะก้าวออกไป”
• “ฉันควรรับผิดชอบต่อสิ่งที่ฉันผิดสัญญา”
• “ฉันควรขอความช่วยเหลือหากฉันไม่สามารถรักษาใครสักคนให้ปลอดภัยได้”

อย่าใช้ภาษาที่บิดเบือนการรับรู้เพื่อโต้แย้งว่าความรับผิดชอบเหล่านี้เป็นเพียงการคิดเชิงลบเท่านั้น เป้าหมายคือความแข็งแกร่ง ความเป็นทั่วไปมากเกินไป และความสมบูรณ์แบบที่เป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่ความรับผิดชอบ

ใช้การตรวจสอบ VALUE

ค่า

อะไรสำคัญภายใต้กฎ? “ฉันไม่ควรต้องหยุดพัก” อาจปกป้องคุณค่าของความน่าเชื่อถือหรือการมีอยู่

การกระทำ

ลักษณะการทำงานของชื่อกฎที่คุณสามารถทำได้หรือไม่ คุณไม่สามารถสัญญาว่าจะไม่รู้สึกโกรธ คุณสามารถสัญญาว่าจะไม่ข่มขู่ หยุดก่อน และซ่อมแซมความเสียหาย

ข้อจำกัดและบริบท

กฎนี้คำนึงถึงการนอนหลับ ความเจ็บป่วย การทำงาน ความพิการ อายุของเด็ก การสนับสนุนที่มีอยู่ และความรับผิดชอบในการแข่งขันหรือไม่? บริบทไม่ใช่ข้อแก้ตัวโดยอัตโนมัติ เป็นข้อมูลที่จำเป็นสำหรับแผนการใช้การได้

มาตรฐานการใช้งาน

ผู้ปกครองที่แท้จริงสามารถรู้ได้หรือไม่ว่าเมื่อใดที่เป็นไปตามมาตรฐาน? “สมบูรณ์แบบ” ไม่สามารถทำให้สำเร็จได้ “วางโทรศัพท์ไว้สักสิบนาทีตอนทานอาหารเย็น” ทำได้

ผล

กฎเกณฑ์นำไปสู่ความรับผิดชอบหรือไปสู่การซ่อนตัว โจมตีตนเอง ความขุ่นเคือง และยอมแพ้หรือไม่?

เขียนซ้ำเฉพาะพ่อ

แรงกดดันจากผู้ให้บริการ

กฎที่เข้มงวด:

“พ่อที่ดีควรคำนึงถึงครอบครัวมาเป็นอันดับแรกเสมอ และไม่ควรปล่อยให้งานต้องลำบาก”

มาตรฐานที่ยุติธรรมยิ่งขึ้น:

“ทั้งครอบครัวและงานต่างก็มีความรับผิดชอบอย่างแท้จริง ฉันไม่สามารถให้ทั้งสองอันดับแรกได้ตลอดเวลา ฉันจะบอกคู่ของฉันเกี่ยวกับกำหนดเวลาของสัปดาห์นี้และปกป้องเช้าวันเสาร์กับลูก ๆ”

ความอดทน

กฎที่เข้มงวด:

“ฉันไม่ควรหมดความอดทน”

มาตรฐานที่ยุติธรรมยิ่งขึ้น:

“บางครั้งฉันก็จะรู้สึกไม่อดทน ฉันมีหน้าที่รับผิดชอบในการสังเกตตั้งแต่เนิ่นๆ รักษาคำพูดของฉันให้ปลอดภัย และแก้ไขเมื่อฉันทำผิด”

เปรียบเทียบกับผู้ปกครองร่วม

กฎที่เข้มงวด:

“ฉันควรจะสามารถปลอบลูกของเราได้เร็วเท่ากับคู่ของฉัน”

มาตรฐานที่ยุติธรรมยิ่งขึ้น:

“ลูกของเราอาจชอบคนที่แตกต่างกันในเวลาที่ต่างกัน ฉันสามารถสร้างกิจวัตรที่เชื่อถือได้ของตัวเองโดยไม่ต้องเปลี่ยนช่วงเวลานี้ให้เป็นการแข่งขัน”

เวลาและการมีอยู่

กฎที่เข้มงวด:

“ฉันควรทำให้ทุกช่วงเวลาของครอบครัวมีความหมาย”

มาตรฐานที่ยุติธรรมยิ่งขึ้น:

“การเชื่อมต่อไม่จำเป็นต้องน่าประทับใจ คืนนี้ ฉันสามารถให้เวลาสิบนาทีโดยไม่วอกแวกและทำให้แผนเป็นจริงได้”

สิ่งที่งานวิจัยสามารถและไม่สามารถพูดได้

“ข้อความควร” เป็นป้ายกำกับการสอนที่ใช้ในแนวทางการรับรู้ ไม่ใช่การวินิจฉัย สื่อของสถาบันเบ็คใส่ข้อความ “ควร” และ “ต้อง” ไว้ในรายการรูปแบบความคิดที่บุคคลอาจตรวจสอบ วิธีการนี้เป็นเชิงประจักษ์: ความคิดอาจเป็นจริง เท็จ หรือจริงบางส่วน ดังนั้นให้ตรวจสอบมันแทนที่จะปฏิเสธโดยอัตโนมัติ

การศึกษาระยะยาวของคู่รัก 182 ที่มาเป็นพ่อแม่ได้ตรวจสอบลัทธิการเลี้ยงดูแบบสมบูรณ์แบบที่มุ่งเน้นตนเองและกำหนดโดยสังคมในมารดาและบิดา ลัทธิพอใจ แต่สิ่งดีเลิศที่กำหนดโดยสังคม - ความรู้สึกว่าคนอื่นต้องการการเลี้ยงดูที่สมบูรณ์แบบ - มีความสัมพันธ์กับการรับรู้ความสามารถของตนเองในการเลี้ยงดูบุตรที่ลดลงสำหรับมารดาและบิดา และด้วยความเครียดที่มากขึ้นสำหรับมารดา การศึกษานี้ใช้ตัวอย่างผู้ปกครองรายใหม่ที่เฉพาะเจาะจงและการออกแบบเชิงสังเกต มันไม่ได้แสดงว่าคำว่า “ควร” ทำให้เกิดความเครียด หรือมาตรฐานระดับสูงทุกอย่างเป็นอันตราย

ในการศึกษาออนไลน์แบบสุ่มของผู้ปกครอง 167 การแสดงความเห็นอกเห็นใจตนเองสั้นๆ ช่วยลดความรู้สึกผิดและความละอายที่รายงานได้ หลังจากที่ผู้ปกครองนึกถึงเหตุการณ์การเลี้ยงดูที่ยากลำบาก ผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง และการศึกษานี้ทดสอบการตอบสนองทางอารมณ์ทันที แทนที่จะเปลี่ยนแปลงการเลี้ยงดูบุตรแบบยั่งยืน การปรับกรอบใหม่อย่างมีมนุษยธรรมอาจทำให้การเผชิญความรับผิดชอบง่ายขึ้น แต่ไม่ใช่บทบัญญัติในการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมที่ได้รับการพิสูจน์แล้วสำหรับบิดา

เก็บการซ่อมแซมไว้ภายในกรอบใหม่

ประโยคเชิงบวกที่ไม่ถูกต้องฟังดูเหมือน:

“ฉันทำดีที่สุดแล้ว ไม่มีอะไรต้องรู้สึกผิด”

ประโยคที่สมดุลจะรักษาข้อเท็จจริง:

“ฉันเหนื่อยและยังเรียกลูกชายว่าขี้เกียจ ความเหนื่อยล้าอธิบายภาระของฉันบางส่วน มันไม่ยอมรับการดูถูก ฉันจะขอโทษและนัดส่งงานห้านาทีก่อนทำการบ้านพรุ่งนี้”

บริบทและความรับผิดชอบสามารถอยู่ร่วมกันได้ หากความคิดใหม่ทำให้ผลกระทบหายไปก็ไม่แม่นยำมากขึ้น

เมื่อมาตรฐานเป็นของคนอื่น

บางอย่างควรมาจากความคาดหวังของครอบครัว โซเชียลมีเดีย วัฒนธรรมในที่ทำงาน บทบาททางเพศ หรือสมมติฐานที่ไม่ได้ระบุไว้ของคู่รัก ถาม:

• ใครสอนฉันกฎนี้?
• พวกเขาพูดตรงๆ หรือฉันอ่านใจออก?
• จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันตั้งชื่อการแลกเปลี่ยนออกมาดังๆ?
• ภาระงานที่อยู่เบื้องหลังความรู้สึกผิดนี้มีการแบ่งปันอย่างยุติธรรมหรือไม่?
• ส่วนไหนสะท้อนถึงคุณค่าของฉัน และส่วนไหนสะท้อนถึงความกลัวการตัดสิน?

คุณอาจตัดสินใจที่จะเก็บค่าไว้ในขณะที่ปฏิเสธมาตรฐานประสิทธิภาพที่เป็นไปไม่ได้

คำถามที่พบบ่อย

ฉันควรแทนที่ทุกควรด้วย “ทำได้” หรือไม่

ไม่ การเปลี่ยนคำเพียงคำเดียวสามารถช่วยลดความชอบใจได้ แต่ภาระผูกพันบางอย่างก็ควรจะยังคงอยู่ การทำงานเชิงลึกยิ่งขึ้นคือการทำให้กฎมีความเฉพาะเจาะจง ตามหลักฐาน ตามบริบท และเชื่อมโยงกับการดำเนินการ

มาตรฐานที่ยุติธรรมกว่าจะลดมาตรฐานลงหรือไม่?

ก็สามารถยกระดับประโยชน์ใช้สอยได้ “อย่าโกรธ” ไม่สามารถชี้แนะพฤติกรรมได้ “อย่าขู่ หยุดที่คิวแรกของร่างกาย” เป็นสิ่งที่สมจริงและมีความรับผิดชอบมากกว่า

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าความรู้สึกผิดเกิดจากการใช้เวลากับลูกไม่เพียงพอ?

ตรวจสอบปฏิทินมากกว่าความรู้สึกโดดเดี่ยว หากเวลาถูกแทนที่ซ้ำๆ ให้ทำการเปลี่ยนแปลงอย่างเป็นรูปธรรม หากกฎกำหนดให้มีความพร้อมใช้งานคงที่แม้จะทำงาน พักผ่อน และดูแลอื่นๆ ให้กำหนดวิธีปฏิบัติในการเชื่อมต่อที่เชื่อถือได้ให้น้อยลง

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคู่ของฉันคาดหวังความสมบูรณ์แบบจริงๆ?

อย่าตัดสินใจโดยการอนุมานเพียงอย่างเดียว ถามเกี่ยวกับงานเฉพาะ มาตรฐาน และปริมาณงานเมื่อทำได้อย่างปลอดภัย หากความคาดหวังเกี่ยวข้องกับการข่มขู่ การบังคับ หรือการลงโทษ การสื่อสารอาจไม่เหมาะสม ขอความช่วยเหลือเป็นพิเศษ

เมื่อใดที่ความรู้สึกผิดในการเลี้ยงดูบุตรเป็นปัญหาด้านสุขภาพจิต?

บทความไม่สามารถวินิจฉัยได้ แสวงหาการดูแลที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเมื่อความรู้สึกผิดเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง รุนแรง ควบคุมได้ยาก รบกวนการนอนหลับหรือการทำงานในแต่ละวัน กระตุ้นให้เกิดการตรวจสอบหรือความมั่นใจ หรือจับคู่กับความสิ้นหวังหรือความคิดที่จะทำร้ายตัวเอง